Perfume: The Story of a Murderer

Gebakken aardappels. Een dag van te voren gekookt in provinciaalse kruiden. Italiaanse roerbak groenten die een paar minuten zijn geroerbakt op hoog vuur en daarna is afgebluist met een kruidenmix. En een heerlijke gekruid biefstukje wat ik even kort heb gebakken. En bij dit alles heerlijke ravagotti saus. Mijn avondeten voor zondag ziet er weer overheerlijk uit.

Even kijken welke film ik bij het avond eten wil zien. Ik zie dat de afgelopen nacht Perfume: The Story of a Murderer is gedownload.

Ik ben blij dat ik een sterke maag heb. Ik kan je zo twaalf redenen noemen om mijn eten eruit te kotsen. In de eerste paar minuten van de film wordt zoveel goorheid in beeld gebracht dat je zeker weet dat je door dit intro al een schikking hebt gemaakt tussen de mensen die de film gaan zien en de tere zieltjes die al zijn afgehaakt. Gelukkig hield ik mijn eten binnen en genoot ervan.

De film begint waar het leven van Jean-Baptiste Grenouille begint. Hij is gezegeld met een goddelijk ruikvermogen. Al vanaf jongs af traint Jean-Baptiste zijn ruikvermogen. Hij ziet en voelt er zijn omgeving mee. Omdat hij een wees is komt hij jammer genoeg in de slavenhandel terecht. Op jonge leeftijd komt hij terecht als kind-arbeider in een wasserettes. De basis is gelegd om Jean-Baptiste tot een gespierde speurhond te laten ontwikkelen.

Het is de achttiende eeuw. De rijken zijn zo bleek als meel. De armen hebben een lekker gezond bruin kleurtje. De koelkast laat nog anderhalve eeuw op zich wachten. De wereld is een verrotte plek.

Aan het eind van zijn pubertijd komt Jean-Baptiste in aanraking met de parfum wereld van het Parijs. De stad stinkt en de mensen willen zich wapenen tegen die stinklucht. Jean-Baptiste komt in de leer bij een beroemde parfum ontwikkelaar die hem voor zijn training naar Grass stuurt. Daar begint hij met de ontwikkeling van de perfecte parfum.

Kippevel. Ik heb wel eens tijdens een film een kort momentje kippevel. Maar bij deze film kwam dat een beetje vaak terug. Er is werkelijk een stel goden bezig geweest met het camera werk en de soundtrack. macro opnames. Alles is zo goed in beeld gebracht. Muziek die je in extase brengen. En helemaal respect voor één van de laatste plein scene’s. Wat een werk om zoiets zonder CGI in beeld te brengen. Wat ik wil jammer vind dat de film een soort dipje heeft als Jean-Baptiste in Grass komt. De film gaat een versnelling lager. Maar dit zie ik helaas bij meer film. Daarom blijven Fightclub en the Matrix ook topfilms. Die zorgen letterlijk ervoor dat ik de hele film op het puntje van mijn bank blijf zitten.

oef, wat blijft Rachel Hurd-Wood een schatje om naar te kijken. Die mag mij best bellen als ze 21 wordt.

Natuurlijk even de verplichte trailer

1 Comment

Add Yours →

Leave a Reply to Intro van Parfum en Geur Cancel reply